Chlamydia i ureaplazma

U mężczyzn zwykle od siedmiu do czternastu dni po zakażeniu pojawia się częste i bolesne parcie na mocz, uczucie pieczenia w cewce moczowej, śluzowo-ropny wyciek z cewki. Częstym objawem jest występujące rano sklejenie ujścia cewki moczowej.

W przypadku stosunku oralnego rzadko dochodzi do zapalenia jamy ustnej, a w przypadku stosunku analnego do zapalenia odbytnicy.

Najczęstszym następstwem w przypadku kobiet jest zakażenie narządów miednicy małej; wskutek zapalenia jajowodów może dojść do niepłodności. Może tez dojść do zapalenia torebki wątrobowej, gruczołu Bartholina i zapaleń stawów.

W 40% porodów zostaje zakażone dziecko. Dlatego ciężarne badane są w kierunku chlamydii. U noworodków infekcja powoduje zapalenie spojówek, rzadziej płuc. W przypadku mężczyzn zakażenie chlamydiami jest najczęstszą przyczyną zapalenia najądrzy i gruczołu krokowego przed trzydziestym piątym rokiem życia.

Aby zapobiec zachorowaniu należy podczas stosunków płciowych stosować prezerwatywy.

Klinicznie u mężczyzn ureaplazma może być sprawcą nierzężączkowego zapalenia cewki moczowej (urethritis) i niebakteryjnego zapalenia gruczołu krokowego (prostatitis). 10 - 20% wszystkich tzw. niebakteryjnych przypadków zapalenia stercza powodowane jest przez ureaplazmy.

W kobiecych drogach rodnych ureaplazma może być wyizolowana przy ropniach gruczołu Bartholina (bartholinitis), przy zapaleniu jajowodów (salpingitis), przy zakażeniach jajników i zapaleniach zatoki Douglasa, przy zakażeniach post abortum jak rownież przy łagodnych zakażeniach krwi po poronieniach i przy porodzie.

Zobacz również objawy tej choroby: Objawy chlamydii i ureaplazmy